Yenmek için adım atmadığımız sürece yenilmiş insanlarız. Biliyorsun ki adım atmak bize göre değil. Bize göre olan göz alabildiğine kaçmak. Kırıp kaçmak. Kırmadan kaçmak. Ortalığı talan edip kaçmak. Ardına bakarak kaçmak. Ardından baktığını bildiğin için kaçmak. Ardından baksın diye kaçmak. Bunların hepsini yaşadık, bilirsin. Ve kaçıp tek başımıza olduğumuzda bile bu olayın içinde iki kişi vardı, hep.
Saklanmak konusuna gelelim. Günlük hayat içinde ne güzel renk vermeyiz biz değil mi? Gökkuşağının renkleri arasında rengimizi kaybederiz. Ama gece olunca gerçek renkler ortaya çıkar. Biz hiç gece görüşmedik. Eğlenceli olan hangi renk olduğumuzu bilmemek değil mi?
Biz hiç bildiklerimizden emin olamadık, ya da biz hiç bilemedik ki. Gerçek denen şey; bizim için yoktu. Çünkü yaratmadık, mütemadiyen.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder